Zapalenie prostaty jest chorobą zapalną gruczołu krokowego. Objawia się częstym oddawaniem moczu, bólem prącia, moszny, odbytnicy, zaburzeniami seksualnymi (zaburzenia erekcji, przedwczesny wytrysk itp.), czasami zatrzymaniem moczu i krwią w moczu. Rozpoznanie zapalenia gruczołu krokowego ustala urolog lub androlog na podstawie typowego obrazu klinicznego i wyników badania doodbytniczego. Dodatkowo wykonuje się USG prostaty oraz posiew wydzieliny prostaty i moczu. Leczenie jest zachowawcze – terapia antybakteryjna, immunoterapia, masaż prostaty, korekta stylu życia.
Informacje ogólne
Zapalenie gruczołu krokowego to zapalenie gruczołu nasiennego (prostaty) – prostaty. Jest najczęstszą chorobą układu moczowo-płciowego u mężczyzn. Najczęściej dotyka pacjentów w wieku 25-50 lat. Według różnych danych zapalenie gruczołu krokowego dotyka 30-85% mężczyzn w wieku powyżej 30 lat. Możliwe powstawanie ropnia gruczołu krokowego, zapalenie jąder i przydatków, co grozi niepłodnością. Zakażenie wstępujące prowadzi do zapalenia górnych odcinków układu moczowo-płciowego (zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek).
Patologia rozwija się wraz z przenikaniem czynnika zakaźnego, który dostaje się do tkanki prostaty z narządów układu moczowo-płciowego (cewka moczowa, pęcherz moczowy) lub z odległego ogniska zapalnego (zapalenie płuc, grypa, ból gardła, czyrak)
Przyczyny zapalenia prostaty
Staphylococcus aureus (Staphylococcus aureus), Enterococcus, Enterobacter, Pseudomonas, Proteus, Klebsiella i E. Coli mogą działać jako czynnik zakaźny w ostrym procesie. Większość mikroorganizmów należy do flory warunkowo patogennej i powoduje zapalenie gruczołu krokowego tylko w obecności innych czynników predysponujących. Przewlekły stan zapalny jest zwykle spowodowany powiązaniami wielobakteryjnymi.
Ryzyko rozwoju choroby wzrasta wraz z hipotermią, przebytymi specyficznymi infekcjami i stanami, którym towarzyszy przekrwienie tkanki prostaty. Wyróżnia się następujące czynniki predysponujące:
- Hipotermia ogólna (jednorazowa lub trwała, związana z warunkami pracy).
- Siedzący tryb życia, zawód, który zmusza osobę do pozostawania w pozycji siedzącej przez długi czas (operator komputera, kierowca itp.).
- Ciągłe zaparcia.
- Zaburzenia prawidłowego rytmu współżycia seksualnego (nadmierna aktywność seksualna, długotrwała abstynencja, niepełny wytrysk podczas „nawykowego” stosunku płciowego pozbawionego podtekstu emocjonalnego).
- Obecność chorób przewlekłych (zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie oskrzeli) lub przewlekłych ognisk zakaźnych w organizmie (przewlekłe zapalenie kości i szpiku, nieleczona próchnica, zapalenie migdałków itp.).
- Przebyte choroby urologiczne (zapalenie cewki moczowej, zapalenie pęcherza moczowego itp.) i choroby przenoszone drogą płciową (chlamydia, rzęsistkowica, rzeżączka).
- Stany powodujące osłabienie układu odpornościowego (przewlekły stres, nieregularne i złe odżywianie, regularny brak snu, przetrenowanie u sportowców).
Zakłada się, że ryzyko rozwoju patologii wzrasta wraz z przewlekłym zatruciem (alkohol, nikotyna, morfina). Niektóre badania z zakresu współczesnej andrologii dowodzą, że czynnikiem prowokującym jest przewlekły uraz krocza (wibracje, wstrząsy) u kierowców, motocyklistów i rowerzystów. Jednak przeważająca liczba specjalistów uważa, że wszystkie powyższe okoliczności nie są prawdziwymi przyczynami choroby, a jedynie przyczyniają się do zaostrzenia utajonego procesu zapalnego w tkankach prostaty.
Decydującą rolę w występowaniu zapalenia gruczołu krokowego odgrywa przekrwienie tkanki prostaty. Zakłócenie przepływu krwi włośniczkowej powoduje zwiększoną peroksydację lipidów, obrzęk, wysięk tkanki prostaty i stwarza warunki do rozwoju procesu zakaźnego.
Objawy zapalenia prostaty
Ostre zapalenie prostaty
Istnieją trzy etapy ostrego zapalenia gruczołu krokowego, które charakteryzują się obecnością określonego obrazu klinicznego i zmian morfologicznych:
- Ostry katar. Pacjenci skarżą się na częste, często bolesne oddawanie moczu, ból w okolicy kości krzyżowej i krocza.
- Ostry pęcherzykowy. Ból staje się bardziej intensywny, czasami promieniuje do odbytu i nasila się podczas defekacji. Oddawanie moczu jest trudne, mocz wypływa cienkim strumieniem. W niektórych przypadkach obserwuje się zatrzymanie moczu. Typowa jest niska gorączka lub umiarkowana hipertermia.
- Ostry miąższ. Ciężkie zatrucie ogólne, hipertermia do 38-40°C, dreszcze. Zaburzenia dysuryczne, często ostre zatrzymanie moczu. Ostry, pulsujący ból w kroczu. Trudności w defekacji.
Przewlekłe zapalenie prostaty
W rzadkich przypadkach przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego staje się wynikiem ostrego procesu, jednak z reguły obserwuje się przede wszystkim przewlekły przebieg. Temperatura czasami wzrasta do poziomu podgorączkowego. Pacjent zauważa łagodny ból w kroczu, dyskomfort podczas oddawania moczu i defekacji. Najbardziej charakterystycznym objawem jest skąpa wydzielina z cewki moczowej podczas defekacji. Pierwotnie przewlekła postać choroby rozwija się przez dłuższy czas. Poprzedza go prostatoza (zastój krwi w naczyniach włosowatych), która stopniowo przekształca się w abakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.
Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego jest często powikłaniem procesu zapalnego wywołanego przez czynnik wywołujący określoną infekcję (chlamydie, rzęsistki, ureaplazma, gonokoki). Objawy specyficznego procesu zapalnego w wielu przypadkach maskują objawy uszkodzenia prostaty. Może wystąpić niewielki wzrost bólu podczas oddawania moczu, łagodny ból w kroczu, skąpa wydzielina z cewki moczowej podczas defekacji. Niewielka zmiana w obrazie klinicznym często pozostaje niezauważona przez pacjenta.
Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego może objawiać się pieczeniem cewki moczowej i krocza, trudnościami w oddawaniu moczu, dysfunkcjami seksualnymi i zwiększonym ogólnym zmęczeniem. Konsekwencją zaburzeń potencji (lub lęku przed tymi zaburzeniami) jest często depresja psychiczna, stany lękowe i drażliwość. Obraz kliniczny nie zawsze obejmuje wszystkie wymienione grupy objawów; różni się u różnych pacjentów i zmienia się w czasie. Istnieją trzy główne zespoły charakterystyczne dla przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego: ból, bolesne oddawanie moczu, zaburzenia seksualne.
W tkance prostaty nie ma receptorów bólowych. Przyczyną bólu w przewlekłym zapaleniu gruczołu krokowego jest prawie nieuniknione zaangażowanie szlaków nerwowych w proces zapalny ze względu na obfite unerwienie narządów miednicy. Pacjenci skarżą się na bóle o różnym nasileniu – od łagodnego, dokuczliwego, po intensywny, zakłócający sen. Występuje zmiana charakteru bólu (nasilający się lub osłabiający) podczas wytrysku, nadmiernej aktywności seksualnej lub abstynencji seksualnej. Ból promieniuje do moszny, kości krzyżowej, krocza, a czasami do okolicy lędźwiowej.
W wyniku stanu zapalnego w przewlekłym zapaleniu gruczołu krokowego zwiększa się objętość prostaty, ściskając cewkę moczową. Światło moczowodu zmniejsza się. Pacjent odczuwa częste parcie na mocz i uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza. Z reguły zjawiska dysuryczne wyrażają się na wczesnych etapach. Następnie rozwija się kompensacyjny przerost warstwy mięśniowej pęcherza moczowego i moczowodów. Objawy dysurii słabną w tym okresie, a następnie ponownie nasilają się wraz z dekompensacją mechanizmów adaptacyjnych.
W początkowej fazie może rozwinąć się dyspotencja, objawiająca się różnie u różnych pacjentów. Pacjenci mogą skarżyć się na częste erekcje w nocy, utratę orgazmu lub pogorszenie erekcji. Przyspieszony wytrysk wiąże się z obniżeniem progowego poziomu pobudzenia ośrodka orgazmu. Ból podczas wytrysku może powodować odmowę podjęcia aktywności seksualnej. Następnie dysfunkcje seksualne stają się bardziej wyraźne. W zaawansowanym stadium rozwija się impotencja.
Stopień zaburzeń seksualnych zależy od wielu czynników, w tym od konstytucji seksualnej i nastroju psychicznego pacjenta. Upośledzenie potencji i bolesne oddawanie moczu mogą być spowodowane zarówno zmianami w gruczole krokowym, jak i sugestią pacjenta, który w przypadku zdiagnozowania przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego spodziewa się nieuniknionego rozwoju zaburzeń seksualnych i zaburzeń układu moczowego. Dyspotencja psychogenna i dysuria rozwijają się szczególnie często u pacjentów podatnych na sugestie i niespokojnych.
Impotencja, a czasami samo zagrożenie możliwymi zaburzeniami seksualnymi, jest dla pacjentów trudna do zniesienia. Często pojawia się zmiana charakteru, drażliwość, zrzędliwość, nadmierna troska o własne zdrowie, a nawet „choroba”.
Komplikacje
W przypadku braku szybkiego leczenia ostrego zapalenia gruczołu krokowego istnieje znaczne ryzyko wystąpienia ropnia prostaty. Kiedy tworzy się ropne ognisko, temperatura ciała pacjenta wzrasta do 39-40°C i może mieć charakter gorączkowy. Okresy gorączki przeplatają się z silnymi dreszczami. Ostry ból w kroczu utrudnia oddawanie moczu i uniemożliwia wypróżnienie.
Narastający obrzęk gruczołu krokowego prowadzi do ostrego zatrzymania moczu. W rzadkich przypadkach ropień samoistnie pęka i przechodzi do cewki moczowej lub odbytnicy. Po otwarciu w cewce moczowej pojawia się ropny, mętny mocz o nieprzyjemnym, ostrym zapachu; po otwarciu kał zawiera ropę i śluz do odbytnicy.
Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego charakteryzuje się falowym przebiegiem z okresami długich remisji, podczas których stan zapalny prostaty jest utajony lub objawia się wyjątkowo skąpymi objawami. Pacjenci, którym nic nie przeszkadza, często przerywają leczenie i zwracają się dopiero w przypadku wystąpienia powikłań.
Rozprzestrzenianie się infekcji drogą moczową powoduje wystąpienie odmiedniczkowego zapalenia nerek i zapalenia pęcherza moczowego. Najczęstszym powikłaniem procesu przewlekłego jest zapalenie jąder i najądrzy (zapalenie najądrza i jądra) oraz zapalenie pęcherzyków nasiennych (zapalenie pęcherzyków). Konsekwencją tych chorób jest często niepłodność.
Diagnostyka
Charakterystyczny obraz kliniczny ułatwia proces diagnozowania ostrego i przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego. Obowiązkowe jest:
Leczenie zapalenia gruczołu krokowego
Leczenie ostrego zapalenia gruczołu krokowego
Pacjenci z niepowikłanym ostrym procesem leczeni są przez urologa w trybie ambulatoryjnym. W przypadku ciężkiego zatrucia lub podejrzenia procesu ropnego wskazana jest hospitalizacja. Prowadzona jest terapia antybakteryjna. Leki dobiera się biorąc pod uwagę wrażliwość czynnika zakaźnego. Powszechnie stosowane są antybiotyki, które mogą dobrze przenikać do tkanki prostaty.
Jeśli z powodu zapalenia gruczołu krokowego rozwinie się ostre zatrzymanie moczu, zamiast cewnika cewki moczowej instaluje się cystostomię, ponieważ istnieje ryzyko powstania ropnia prostaty. W przypadku powstania ropnia wykonuje się endoskopowe otwarcie ropnia przezodbytnicze lub przezcewkowe.
Leczenie przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego
Leczenie przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego powinno być kompleksowe, obejmujące terapię etiotropową, fizjoterapię, korektę odporności:
- Terapia antybiotykowa. Pacjentowi przepisuje się długie kursy leków przeciwbakteryjnych (przez 4-8 tygodni). Wybór rodzaju i dawkowania leków przeciwbakteryjnych, a także określenie czasu trwania leczenia odbywa się indywidualnie. Lek dobiera się na podstawie wrażliwości mikroflory na podstawie wyników posiewu moczu i wydzieliny prostaty.
- Masaż prostaty. Masaż gruczołów ma złożony wpływ na dotknięty narząd. Podczas masażu wydzielina zapalna nagromadzona w gruczole krokowym zostaje wciśnięta do przewodów, następnie przedostaje się do cewki moczowej i jest usuwana z organizmu. Zabieg poprawia krążenie krwi w prostacie, co minimalizuje przekrwienie i zapewnia lepszą penetrację leków przeciwbakteryjnych do tkanki zajętego narządu.
- Fizjoterapia. Aby poprawić krążenie krwi, stosuje się ekspozycję laserową, fale ultradźwiękowe i fale elektromagnetyczne. Jeśli nie można przeprowadzić zabiegów fizjoterapeutycznych, pacjentowi przepisuje się ciepłe mikrolewatywy lecznicze.
W przypadku przewlekłego, długotrwałego stanu zapalnego wskazana jest konsultacja z immunologiem w celu ustalenia taktyki terapii immunokorekcyjnej. Pacjent otrzymuje zalecenia dotyczące zmiany stylu życia. Wprowadzenie pewnych zmian w stylu życia pacjenta z przewlekłym zapaleniem gruczołu krokowego ma charakter zarówno terapeutyczny, jak i zapobiegawczy. Pacjentowi zaleca się normalizację snu i czuwania, dostosowanie diety i umiarkowaną aktywność fizyczną.
Terapia antybakteryjna jest najskuteczniejsza w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego. Można również stosować leki ziołowe, immunokorektory i leki hormonalne, zgodnie z zaleceniami lekarza.
W przypadku braku ostrych objawów zapalenie gruczołu krokowego można leczyć fizjoterapią. W przypadku ropni i ropienia zaleca się interwencję chirurgiczną.
Leczenie lekami
Leczenie zapalenia gruczołu krokowego poprzez terapię antybakteryjną należy rozpocząć od posiewu bakterii, którego celem jest ocena wrażliwości organizmu na tego typu antybiotyki. Jeśli oddawanie moczu jest zaburzone, stosowanie leków przeciwzapalnych daje dobry wynik.
Leki przyjmuje się w tabletkach, w ostrych przypadkach - w postaci zakraplacza lub domięśniowo. Czopki doodbytnicze są skuteczne w leczeniu przewlekłych postaci zapalenia gruczołu krokowego: z ich pomocą leki szybciej docierają do celu i mają minimalny wpływ na inne narządy.
Skuteczne okazały się także leki rozrzedzające krew i przeciwzapalne.
Terapia antybakteryjna
Antybiotyki są skutecznym lekarstwem w walce z bakteryjnym zapaleniem gruczołu krokowego. Aby osiągnąć pożądany efekt i nie zaszkodzić organizmowi, o wyborze leku, dawkowaniu i sposobie leczenia powinien decydować lekarz. Aby prawidłowo wybrać najskuteczniejsze leki, będzie musiał dowiedzieć się, jaki rodzaj patogenu spowodował zapalenie gruczołu krokowego, a także przetestować pacjenta pod kątem tolerancji na antybiotyki określonej grupy.
Antybiotyki z grupy fluorochinolonów okazały się skuteczne w leczeniu przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego. Ich działanie ma na celu zahamowanie infekcji bakteryjnej i wzmocnienie odporności własnej organizmu. Dodatkowo zaleca się stosowanie antybiotyku bakteriostatycznego w profilaktyce i leczeniu chorób współistniejących układu moczowo-płciowego.
Leczenie zapalenia gruczołu krokowego wywołanego mykoplazmą i chlamydią można dodatkowo prowadzić lekami z grupy makrolidów i tetracyklin, które spowalniają rozprzestrzenianie się infekcji.
Czas przyjmowania leków przeciwbakteryjnych wynosi od 2 do 4 tygodni. W przypadku pozytywnej dynamiki kurs może zostać przedłużony.
Fizjoterapia
Techniki fizjoterapeutyczne w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego mają na celu aktywację krążenia krwi w obszarze miednicy, poprawę procesów metabolicznych w gruczole krokowym i oczyszczenie przewodów. Jeśli fizjoterapia jest połączona z przyjmowaniem antybiotyków, działanie tego ostatniego ulega wzmocnieniu.
Główne metody obejmują:
- magnetoterapia;
- laseroterapia;
- elektroforeza;
- rozgrzewka;
- ultradźwięk;
- terapia błotna;
- promieniowanie o wysokiej częstotliwości;
- fizjoterapia.
Jedna z najstarszych metod, masaż przezodbytniczy gruczołu krokowego, według współczesnych badań nie ma potwierdzonej skuteczności.
Niespecyficzne zabiegi
Nieswoiste metody leczenia zapalenia gruczołu krokowego obejmują:
- hirudoterapia;
- post terapeutyczny;
- akupunktura;
- dieta według metody Ostrovsky'ego;
- alkalizacja organizmu metodą Neumyvakina.
Zdecydowanie zalecamy omówienie z lekarzem wszystkich nietradycyjnych metod leczenia zapalenia gruczołu krokowego.
Leczenie chirurgiczne
Metody chirurgiczne stosuje się w skomplikowanych i nagłych przypadkach:
- do drenażu ropnych ropni, które usuwa się metodami laparoskopowymi przez nakłucie;
- w przypadku trudności w oddawaniu moczu na skutek uszkodzenia dróg moczowych;
- z dużą objętością dotkniętego obszaru;
- ze znaczną liczbą kamieni w ciele gruczołu.
Kamienie i tkankę sklerotyczną usuwa się metodami endoskopowymi. W przypadku dużego dotkniętego obszaru lub wielu kamieni stosuje się resekcję prostaty.
Resekcja przezcewkowa jest również skuteczna w przypadku bakteryjnego zapalenia gruczołu krokowego. W ten sposób można zmniejszyć ryzyko nawrotu choroby.
Środki ludowe
Samo leczenie zapalenia gruczołu krokowego za pomocą środków ludowych raczej nie będzie skuteczne, ale w połączeniu z lekami i metodami fizjoterapeutycznymi może mieć zastosowanie. Należą do nich: produkty pszczelarskie, wywary z ziół i nasion, nalewki z czosnku, imbiru, potoku bobrowego, świeże warzywa, pestki dyni.
W ostrych przypadkach choroby należy skonsultować się z lekarzem i w żadnym wypadku nie należy samoleczenia! Jeśli ropny ropień pęknie, możliwa jest śmierć.
Czopki na zapalenie prostaty
Leczenie zapalenia gruczołu krokowego czopkami doodbytniczymi jest znacznie skuteczniejsze niż tabletki, choćby dlatego, że odbytnica znajduje się znacznie bliżej prostaty, co oznacza, że lek będzie działał szybciej.
Skład leków stosowanych w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego może być zupełnie inny; są przepisywane w celu rozwiązania konkretnego problemu.
- Środki przeciwbakteryjne są szczególnie skuteczne w przypadku zapalenia gruczołu krokowego wywołanego chlamydią.
- W leczeniu objawowym stosuje się środki przeciwbólowe; dobrze uśmierzają ból.
- Immunostymulanty poprawiają krążenie krwi, łagodzą obrzęki i są stosowane w złożonej terapii.
- Leki ziołowe mają łagodne działanie. Podobnie jak świece na produktach pszczelich, stosuje się je jako dodatek do głównego zabiegu.
- Kompozycje na bazie ichtiolu wspomagają przepływ krwi w obszarze błony śluzowej jelit, co przyspiesza tłumienie procesów zapalnych i nieznacznie poprawia odporność.
- Produkty na bazie enzymów zapobiegają tworzeniu się blizn. Zaleca się przyjmowanie go w ramach kompleksowej terapii antybiotykami, lekami przeciwzapalnymi i przeciwbólowymi.
Leki pomocnicze
W objawowym leczeniu zapalenia gruczołu krokowego u mężczyzn, na przykład łagodząc ból podczas oddawania moczu, można dodatkowo zastosować leki przeciwskurczowe, które rozluźniają mięśnie gładkie i dzięki temu szybko łagodzą ból.
Na ogólny stan zdrowia wpływają rozrzedzające krew i przeciwzapalne suplementy diety na bazie produktów pszczelich, oleju dyniowego i ekstraktów z owoców palmy.
Dieta i styl życia
W leczeniu zapalenia gruczołu krokowego bardzo ważna jest odpowiednia, zbilansowana dieta i zdrowy tryb życia. Jedzenie nie powinno zawierać potraw pikantnych, smażonych, słonych ani marynowanych. W ostrych przypadkach alkohol jest surowo zabroniony.
Jedzenie powinno zawierać wystarczającą ilość błonnika, aby zapobiec zaparciom. Należy zmniejszyć zawartość białka. Wskazane jest uzupełnienie diety ziołami, imbirem i pestkami dyni.
Leczenie niefarmakologiczne
Nielekowe metody terapii pozwalają oddziaływać bezpośrednio na prostatę, zwiększać stężenie leków w jej tkankach, a także pomagają eliminować przekrwienie.
Hipertermię mikrofalową przeprowadza się za pomocą sondy doodbytniczej wprowadzanej do odbytu pacjenta. Urządzenie umożliwia ustawienie temperatury wymaganej dla danego rodzaju ekspozycji. Aby zwiększyć stężenie leku w prostacie, wymagane jest ogrzewanie do 38-40°C. Dla uzyskania efektu antybakteryjnego – 40-45°C.
Obecnie leczenie niefarmakologiczne koncentruje się na terapii laserowej. Możliwości tej techniki są szerokie. Pod wpływem lasera w gruczole krokowym zachodzą następujące procesy:
- aktywacja reakcji redoks;
- poprawia się mikrokrążenie krwi;
- powstają nowe naczynia włosowate;
- patogenna mikroflora jest tłumiona;
- Aktywowany jest proces podziału komórek, co sprzyja regeneracji tkanek.
W okresie badań nad wpływem laseroterapii na pacjentów z zapaleniem gruczołu krokowego zauważono efekt uboczny, ale korzystny dla celów leczenia. Osoby, które ukończyły kurs, zwiększyły potencję, wyeliminowały zaburzenia erekcji i przywróciły siły witalne. Aby osiągnąć taki efekt konieczne jest zastosowanie wiązki o określonej długości fali. Ogólnie rzecz biorąc, w leczeniu przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego stosuje się promieniowanie laserowe o niskiej intensywności.
Pacjenci mogą z własnej inicjatywy poddać się terapii laserowej, jeśli nie jest ona przepisana przez lekarza prowadzącego.
Chirurgiczne leczenie przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego
Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego nie stanowi zagrożenia dla życia pacjenta, ale może znacznie obniżyć jego jakość. Najpoważniejszym powikłaniem tej choroby jest tworzenie się kamieni w tkankach gruczołu. W celu uwolnienia go od prostatolitów stosuje się resekcję przezcewkową.
Interwencja chirurgiczna przeprowadzana jest pod kontrolą TRUS.
W przypadku wystąpienia powikłań takich jak stwardnienie prostaty wykonywana jest elektrochirurgia przezcewkowa. Jeśli w połączeniu z tą patologią obserwuje się stwardnienie szyi pęcherza, wykonuje się częściową resekcję prostaty.
W przypadku niedrożności przewodów nasiennych i wydalniczych wskazane są operacje endoskopowe, mające na celu wyeliminowanie niedrożności drożności wydzieliny. W tym celu wykonuje się nacięcie pęcherzyków nasiennych i przewodów wydalniczych. W przypadku ropnia możliwe jest całkowite usunięcie gruczołu.
Konsekwencje nieleczonego zapalenia gruczołu krokowego
Nawet jeśli objawy zapalenia gruczołu krokowego nie pojawiają się od dłuższego czasu, konieczne jest regularne badanie przez urologa. Niecałkowicie wyleczonemu zapaleniu gruczołu krokowego może towarzyszyć powstawanie zwapnień, które następnie trzeba będzie usunąć wraz z gruczołem. Eksperci są przekonani, że nie ma innych sposobów na usunięcie lub rozpuszczenie kamieni.
Ponadto mikroorganizmy chorobotwórcze mogą migrować do sąsiadujących narządów, powodując stan zapalny. Zaawansowane zapalenie gruczołu krokowego może powodować rozwój gruczolaka i raka prostaty.
Rokowanie i zapobieganie
Ostre zapalenie gruczołu krokowego jest chorobą, która ma wyraźną tendencję do przechodzenia w postać przewlekłą. Nawet w przypadku szybkiego i odpowiedniego leczenia przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego staje się skutkiem u ponad połowy pacjentów. Nie zawsze udaje się uzyskać powrót do zdrowia, jednak przy właściwej, konsekwentnej terapii i stosowaniu się do zaleceń lekarza, możliwe jest wyeliminowanie nieprzyjemnych objawów i osiągnięcie długotrwałej, stabilnej remisji w procesie przewlekłym.
Zapobieganie polega na eliminacji czynników ryzyka. Należy unikać hipotermii, naprzemiennie wykonywać pracę siedzącą z okresami aktywności fizycznej oraz regularnie i pożywnie się odżywiać. W przypadku zaparć należy stosować środki przeczyszczające. Jednym ze środków zapobiegawczych jest normalizacja życia seksualnego, ponieważ zarówno nadmierna aktywność seksualna, jak i abstynencja seksualna są czynnikami ryzyka rozwoju zapalenia gruczołu krokowego. Jeżeli pojawią się objawy choroby urologicznej lub przenoszonej drogą płciową, należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza.